Rekolekcje dla dzieci 28 - 30 marzec 2012

Opublikowano: niedziela, 01 kwietnia 2012 13:05

 
Kościół naszym domem

W środę rozpczęliśmy rekolekcje dla dzieci z naszej Szkoły Podstawowej. Zastanawialiśmy się nad głęboką wymową tegorocznego hasła duszpasterskiego. Ponieważ Kościół Powszechny na całym świecie jest naszym domem zwróciliśmy uwagę na sprawę Misji. Przybył do nas ks. Krzysztof Domagalski - były misjonarz z Albanii i Czadu. Opowiedział nam o pracy i życiu w Afryce i problemach z jakimi spotykają się tam chrześcijanie. Dzięki prywatnym fotografiom mogliśmy odbyć wycieczkę po kontynencie Afrykańskim.

                 


Następnego dnia wyjechaliśmy na pielgrzymkę do Gniezna, by tam zwiedzić Katedrę i Muzeum Archidiecezjalne. Poznawanie historii Kościoła i własnej tożsamości to kolejny element by kochać wspólnotę Kościoła i czuć się w nim jak w domu.

               


Trzeciego dnia spotkaliśmy się w naszej świątyni by przeżywać sakrament pokuty i Mszę świętą. Eucharystia to największy dar jaki otrzymaliśmy od Boga. Korzystając z tego Misterium Męki, śmierci i Zmartwychwstania Jezusa stajemy się bogatsi duchem i możemy świadczyć życiem o naszym Panu Jezusie Chrystusie. Oby czas rekolekcji okazał się dla nas wszystkich niezwykle owocny i pomógł dobrze przeżyć Triduum Paschalne i Święta Wielkanocne.

IV Niedziela Wielkiego Postu

Opublikowano: sobota, 17 marca 2012 21:29

Różowa Niedziela

Wielki Post osiągnął półmetek, a czy Ty już się zatrzymałeś, by zweryfikować swoje życie???

Pośród wszystkich niedziel Wielkiego Postu na specjalne wyróżnienie zasługuje czwarta. Od różowego koloru szat liturgicznych nazywa się ją „Różową niedzielą”. Niektórzy historycy próbują tłumaczyć radosny charakter tejże niedzieli tzw. rytem „otwarcia uszu”, który celebrowany był w środę poprzedzającą tę niedzielę. Obrzęd ten, nazywany także „Effeta”, stanowił etap przygotowujący do przyjęcia sakramentu chrztu. Celebrans dotykał dużym palcem prawego i lewego ucha oraz zamkniętych ust kandydatów do chrztu i mówił: „Effeta, to znaczy: Otwórz się”. Obrzęd symbolicznie wyrażał konieczność łaski Chrystusa do przyjęcia słowa Bożego i głoszenia go innym.
Natomiast o zwyczaju używania w tym dniu szat liturgicznych koloru różowego wspomina się po raz pierwszy w XVI wieku. Prawdopodobnie miało to związek z błogosławieniem przez papieża w tym dniu złotej róży. Błogosławieństwo to nie ma żadnego związku z przygotowaniem do chrztu. Od X wieku w Rzymie bardzo uroczyście świętowano zwycięstwo wiosny nad zimą i z tej okazji przynoszono do świątyni kwiaty. Od XI wieku papież zamiast naturalnych kwiatów błogosławił zwykle bardzo cenną sztuczną różę, która potem była ofiarowywana znanym i wybitnym osobistościom z ówczesnego świata.



Charakter czwartej niedzieli Wielkiego Postu najlepiej oddaje antyfona na wejście: Raduj się Jerozolimo, zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie. Cieszcie się, wy, którzy byliście smutni, weselcie się i nasycajcie u źródła waszej pociechy (por. Iz 66, 10-11). Tym źródłem naszej pociechy jest oczywiście Chrystus. Liturgia słowa ukazuje Go jako tego, który uzdrawia ze wszelkich chorób, jako jedynego Zbawiciela. Chrystus jest Światłem, które oświeca ludzkie drogi, ale przede wszystkim wyprowadza człowieka z ciemności grzechu. Mamy tu wyraźne odniesienie do chrztu i do obmycia, które uzdrawia i sprawia, że człowiek staje się kimś innym, że zaczyna żyć innym życiem. W pierwszych wiekach chrzest często nazywano Photismos, czyli Oświecenie, a ochrzczonych Oświeconymi. W ten sposób, jak mówi prefacja tej niedzieli chrzest jest sakramentem powtórnego narodzenia, uwolnienia z niewoli grzechu i w końcu wyniesieniem do godności dzieci Bożych. W tekstach biblijnych i liturgicznych modlitwach odnajdujemy najgłębszy sens chrześcijańskiej radości i nadziei. Niech także dziś będą to znaki rozpoznawcze każdego ochrzczonego./ks. D.K./

Parafialny Dzień Skupienia

Opublikowano: sobota, 17 marca 2012 21:16

"Istnieje dziś szczególna konieczność, aby rozpowszechniało się i utrwalało przekonanie, że troska o powołania jest łaską i odpowiedzialnością powierzoną wszystkim bez wyjątku członkom Kościoła"
Jan Paweł II

W trzecią niedzielę Wielkiego Postu, odpowiadając na zaproszenie, odwiedził naszą Wspólnotę Parafialną ks.  Robert Nurski Proboszcz z Żydowa a zarazem Prezes Stowarzyszenia Wspierania Powołań Kapłańskich Archidiecezji Gnieźnieńskiej. W Słowie Bożym poruszył problem odpowiedzialności każdego katolika za sprawę powołań do Służby Bożej, mówił o konieczności modlitwy za kapłanów, a także przedstawił w skrócie historię i cele działania Stowarzyszenia. Temat ten został poruszony ze względu na wskazania powizytacyjne ks. Prymasa, by sprawa powołań stawała się coraz ważniejszą dziedziną działań duszpasterskich. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie i w naszej Parafi powstanie aktywnie działające Koło SWPK. Ks. Robertowi dziękujemy za "zapalenie iskierki".



Modlitwa Jana Pawła II o powołania

Jezu, Dobry Pasterzu, wzbudź we wszystkich wspólnotach parafialnych powołania do kapłaństwa, do zakonów męskich i żeńskich, do świeckiego życia konsekrowanego i misyjnego, wedle potrzeb całego świata, który Ty miłujesz i pragniesz zbawić. Tobie zawierzamy w szczególności naszą wspólnotę, stwórz w nas taki klimat duchowy, jaki panował wśród pierwszych chrześcijan; abyśmy stali się wieczernikiem modlitwy i pełnego miłości przyjęcia Ducha Świętego oraz Jego Darów. Wspieraj naszych pasterzy i wszystkie osoby konsekrowane. Kieruj Krokami tych, którzy wspaniałomyślnie odpowiedzieli na Twoje wezwanie i przygotowują się do przyjęcia święceń albo ślubów opartych na radach ewangelicznych. Wejrzyj z miłością na tylu pełnych gotowości młodych ludzi i wezwij ich do tego, aby poszli za Tobą. Zawierzając te wielkie sprawy Twojego Serca możnemu wstawiennictwu Maryi, która jest Matką i wzorem wszystkich powołań, prosimy Ciebie o podtrzymanie naszej wiary, w przekonaniu, że Ojciec wysłucha nas, gdy modlimy się o to, o co Ty sam kazałeś nam prosić. Amen.

Wielki Post 2012

Opublikowano: sobota, 17 marca 2012 20:16

             Koniec karnawału - teraz post i pokuta


Środa Popielcowa rozpoczyna w Kościele czas Wielkiego Postu. Trwa on aż do Wielkiego Czwartku, a konkretnie do Mszy Wieczerzy Pańskiej włącznie. Okres ten nazywany jest także przygotowaniem do świąt Wielkanocnych, przygotowaniem Paschy, okresem Wielkanocnej pokuty. Liturgia rzymska nazywa go Quadragesima, co oznacza „Czterdzieści”. Ta ostatnia nazwa wskazuje na czas trwania tegoż okresu liturgicznego. Znaczenia liczby czterdzieści należy szukać w Piśmie św. Przede wszystkim 40 dni Chrystus pościł na pustyni, 40 dni trwał biblijny potop, 40 dni i 40 nocy Mojżesz przebywał na górze Synaj, gdzie otrzymał od Boga tablice z Dekalogiem, 40 lat błąkał się po pustyni naród izraelski przed wejściem do Ziemi Obiecanej, 40 dni i nocy Eliasz wędrował do góry Horeb. Liczba 40 dni w Biblii jest jakby zarezerwowana dla dzieł oczyszczenia i przygotowania się do czegoś.
Także od pierwszych wieków w Kościele znana jest praktyka poszczenia przed wielkimi świętami. Świadectwa chrześcijańskie pochodzące z II wieku mówią o dwudniowym poście przygotowującym wiernych do obchodzenia świąt Wielkanocnych. Potem czas postu wydłużył się na cały Wielki Tydzień. W IV wieku post czterdziestodniowy jako czas przygotowania do Wielkanocy stał się praktyką powszechną całego Kościoła.
Okres Wielkiego Postu rozpoczynał się w szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ jednak nie poszczono w niedzielę, w trosce o dokładność dni od VIII wieku początek tego okresu przesunięto na środę. Dzień ten wyznaczał początek publicznej pokuty dla wszystkich pokutników.W pierwszych wiekach okres Wielkiego Postu charakteryzował się początkiem publicznej pokuty, przygotowaniem kandydatów do sakramentu Chrztu św. Msza św. była odprawiana tylko w niedzielę. W środy i piątki odbywała się natomiast liturgia słowa Bożego bez Eucharystii. Z czasem zaczęto celebrować Eucharystię każdego dnia, a czas postu podkreślano opuszczeniem hymnu Gloria i śpiewu Alleluja.
Ponieważ okres Wielkiego Postu bezpośrednio przygotowuje do najważniejszych świąt chrześcijańskich, czyli do Wielkanocy, jest to czas pokuty i nawrócenia. Liturgia nieustannie wzywa nas do zerwania z grzechem i powstania do nowego życia. Mają do tego służyć praktyki wielkopostne, czyli modlitwa, post i jałmużna. /ks. Dariusz Kwiatkowski/